| De Bond Canon 1: heden t/m 1995 |
| Geschreven door Jasper Hartog | |
|
50. Devil May Care
49. The name's Bond. James Bond
48. The bitch is dead
47. Prelude to a beating
46. Licence: 2 kills
45. Some kind of hero?
Teruggerekend vanaf de première van Die Another Day in november 2002, werd Bond dus gevangen genomen in september 2001. Wie graag iets verder graaft dan de film zelf, komt tot de conclusie dat 007 ten tijden van de WTC-ramp in New York dus achter slot en grendel zat. Ook al had hij het gewild, Bond had deze desastreuze geschiedenis niet kunnen veranderen. Helaas zakt ook de film gedurende het verhaal in als een kaartenhuis.
44. Always have an escape plan
'I've always tried to teach you two things. First, never let them see you bleed.'
En met deze woorden verdwijnt Q in een luik in de grond, niet wetend dat dit ook echt zijn laatste optreden zou zijn.
43. A pleasent drive in St. Petersburg
Het is een heerlijke tocht geworden die het gevoel geeft dat Bond, na een absentie van zes jaar, weer echt terug is. Het einde van de rit is ronduit belachelijk, maar typerend voor de Bond van Brosnan. Nadat hij de halve stad heeft gesloopt, rijden twee politieauto's tegen het enorme voertuig op. Brosnan schrikt op, kijkt achterom en knoopt zijn stropdas recht. Roger Moore had het hem niet beter nagedaan. Dit gebaar deed Brosnan overigens nog eens dunnetjes over in The World Is Not Enough (1999) wanneer hij met zijn Q Boat een stukje onder water aflegt.
42. Back from the dead
'Alec?'
Deze twist is het hart van de film en doet het goed in het nieuwe tijdperk na de Koude Oorlog. Gewezen vrienden blijken vijanden en oud-tegenstanders opeens bondgenoten. Welkom in de jaren negentig, Mr. Bond.
41. Arkangel Chemical Weapons Facility – USSR
Deze locatie (de Verzasca dam in Zwitserland) is tegenwoordig niet alleen een toeristische trekpleister voor Bond-liefhebbers, maar ook voor waaghalzen die de stunt zelf willen doen. Dat kan. Iedereen die dat wil kan zich voor 220 meter even Bond voelen. Brosnan zelf bleef overigens met beide benen op de grond, hij liet de stunt over aan Wayne Michaels.
|
Wat zijn de vijftig momenten uit de Bond-geschiedenis die er toe doen? 007 Nederland presenteert: de Bond Canon, vijftig richtlijnen om alles te weten te komen over 007. Vandaag de eerste serie van tien: van nu tot en met 1995. De komende dagen, tot 28 mei, volgt de rest in chronologische volgorde. Laat de discussie maar beginnen!
Ter ere van Ian Flemings honderdste geboortedag is daar Devil May Care. Een boek geschreven door Sebastian Faulks, maar geheel in de stijl van Ian Fleming. Zo belooft de nieuwe schrijver althans. Faulks gaat verder waar Fleming eindigde: halverwege de jaren zestig. Wat zou er gebeurd zijn als de oervader van James Bond nog had geleefd? Vanaf 28 mei is dat werelwijd te lezen. Sebastian Faulks heeft gezegd geen nieuw leven in de boekenserie te willen blazen, nadat auteurs John Gardner en Raymond Benson dit in de jaren tachtig en negentig wel hadden gedaan. Vergeet al hun werk en stap eenmalig in de wereld zoals die er in 1967 uitzag. Bond is back.
Nee, niet de eerste kennismaking met Bond in Dr. No (1962) maar de slotscène van Casino Royale (2006). Een film lang heeft Daniel Craig zich in zijn debuutfilm in het zweet gewerkt om aan te tonen dat híj de nieuwe Bond is. En nieuwer dan deze 007 krijgen we ze niet meer. In de film Casino Royale wordt ons Bonds eerste missie voorgeschoteld. Hij heeft nog maar net de 00-licentie op zak en is daarmee nog niet de routinier die we al meer dan veertig jaar kennen. Pas aan het eind van de film mag Bond zich écht double-o-seven noemen. En terwijl de aftiteling over het scherm rolt, laat David Arnold het Bond-thema na ruim twee uur voor het eerst door de luidsprekers knallen. Kippenvel.
De dood van Vesper in Casino Royale. Met Quantum of Solace in het verschiet, is het nog even afwachten hoe Bond zich voelt na de dood van Vesper. In zowel het boek als in de film besluit hij 'the bitch is dead'. Toch blijkt in de boekenreeks dat Bond meer van Vesper gehouden heeft dan van wie dan ook; ieder jaar nog bezoekt de Bond van Fleming haar graf in Royale-les-Eaux. Dat zal in de filmreeks vast anders aangepakt worden. Zeker is wel dat 007 het er niet bij laat zitten, ook de film-Bond blijkt echt van 'the bitch' gehouden te hebben. Hoe dat uitpakt is vanaf november te zien in het directe vervolg op Casino Royale: Quantum of Solace.
De martelscène in Casino Royale. Je zou haast denken dat gemarteld worden leuk is. Bond is doodsbenauwd, maar woede overheerst. Hij heeft Le Chiffre tot wanhoop gedreven door het pokerspel te winnen. De failliete bankier zal worden opgejaagd als hij geen centen laat zien aan zijn clientèle, Le Chiffre moet nu koste wat kost het paswoord hebben van Bond. Door Bond geheel naakt op een stoel zonder zitting te binden, hoopt het wiskundig brein door middel van marteling informatie los te peuteren. Dat 007 zich niet snel gek laat maken, dat wisten we al, maar dat hij zijn scrotum zo te grabbel zou gooien, is toch wel een verrassing te noemen. Het gevolg is, zeker voor de mannelijke toeschouwer, een pijnlijke ervaring. Maar het sadisme wordt onderbroken door een wrang soort humor: Bond speelt met zijn tegenstander, ondanks dat hij weet dat hij aan de verliezende hand is. Zelfs Le Chiffre kan hier de humor wel van inzien, nog niet wetende dat hij een minuut later een kogel door het hoofd zal krijgen.
Hoe Bond aan zijn 00-licentie is gekomen, komen we pas te weten in de 21e Bond-film, Casino Royale. We vergeten alle voorgaande opdrachten van de wereldberoemde spion en beginnen bij de oorsprong. Om tot de 00-sectie te worden toegelaten, dienen geheim agenten twee moorden in opdracht te plegen. De eerste moord hakt er emotioneel gezien in, ook bij Bond. De tweede gaat al een stuk makkelijker, zo blijkt. In zwart-wit gefilmd is deze korte pre-titlesequence een kunstwerk op zich, geweld en spanning wisselen elkaar slim af. Met als climax de overbekende gunbarrel. Inderdaad, die zit altijd aan het begin van de film. Door deze benadering heeft dit beroemde beeldmerk opeens een context gekregen. Een bijzonder originele zet. Alleen is het wel te hopen dat Quantum of Solace weer zoals vanouds opent, of de filmmakers moeten, opnieuw, met een heel goed excuus komen.
Het begon zo goed: Die Another Day (2002). Bond wordt gevangen genomen door Zuid-Koreaanse militairen. Veertien maanden duurde het voordat hij door zijn eigen mensen wordt geruild voor de Koreaanse Zao. Hoewel dit alles in een vrij rap tempo voorbij raast, hebben we hier wel te maken met een menselijke Bond. Zoals Bond-acteur Pierce Brosnan dat ook graag wilde. In die veertien maanden gevangenschap heeft Bond een baard gekregen waar Sinterklaas jaloers op is. Zijn kleding is aan flarden, zijn lichaam onder de bulten en wonden en hij zal vast niet al te fris geroken hebben.
Het afscheid van Q (Desmond Llewelyn) in The World Is Not Enough (1999). Hij was inderdaad al oud (85 jaar om precies te zijn), maar zolang hij zich goed voelde, kon oudgediende Llewelyn steevast rekenen op een kort optreden in de Bond-films. Alsof het lot ermee speelde, kreeg de Bond-veteraan onbedoeld een schitterend afscheid. Zojuist heeft de oude gadgetmaster zijn opvolger (John Cleese) geïntroduceerd, als hij voor het eerst in zijn loopbaan een serieus onderonsje met Bond heeft:
Net zo makkelijk als hij een Wodka Martini achterover tikt, sloopt Bond St. Petersburg in GoldenEye (1995). Op jacht naar generaal Ourumov en de gevangen genomen Natalya, zet Bond de achtervolging in. Niets wordt ontzien en gelukkig maar dat de filmmakers de Russische stad hebben nagebouwd op het terrein van Pinewood Studios. Aanvankelijk zou de tank wel fungeren in enkele opnames in St. Petersburg zelf, maar het gevaarte bleek te zwaar voor de zwakke straten.
Eén van de trailers voor aanvang van GoldenEye verraadde al een groot gedeelte van het plot: Alec Trevelyan, voormalig 006, is het brein achter de organisatie waar Bond jacht op maakt. Bond staat perplex als hij dit merkt. Even heeft hij geen bijdehante opmerking in petto als hij zijn doodgewaande collega ‘uit de dood’ herrezen ziet.
De sprong van de dam in GoldenEye. Na een afwezigheid van zes jaar is Bond weer terug op het witte doek. Pierce Brosnan is ditmaal de 007 van dienst en krijgt een prachtige introductie wanneer hij zonder schroom van een stuwdam in het Russische Arkhangelsk springt. Net als de sprong tijdens de opening van The Spy Who Loved Me (1977) blijft het doodstil als Bond zijn ijzingwekkende val van 220 meter maakt.| < Vorige | Volgende > |
|---|
| |